Από πολύ μικρός ο Σοκοφρέτας είχε άποψη για τις Απόκριες. Τώρα που έμαθε γράμματα, μπορεί να τη γράψει κιόλας. Οι Απόκριες λοιπόν (που κυκλοφορούν και ως “Αποκριά” ή “Τρελή Αποκριά” και άλλες τέτοιες καταθλίψεις) είναι και γαμώ τις θλιβερές γιορτές. Θα αναφερθώ στην τελευταία Κυριακή των Αποκριών καθώς και στην Καθαρά Δευτέρα, διότι τότε κορυφώνεται η θλίψη των ημερών. Την Κυριακή λοιπόν είναι να μην κάνεις το λάθος να ανοίξεις την τηλεόραση. Καλύτερα να κλείσεις ραντεβού με αγιοβασιλάκη (δες σχετικό λήμμα στο site μας) παρά να δεις τηλεόραση.

Υπάρχει μια φωνή, γνωστή σε όλους (κυρίως τους παλιότερους) η οποία περιγράφει ζωντανά το καρναβάλι της Πάτρας. Η φωνή του ΑΛΚΗ ΣΤΕΑ (παλαιότερο λήμμα μας, “Αλκης Στέας: Ενας άνδρας μια ιστορία” διαγράφηκε λόγω φόβου ξυλοδαρμών). Φαντάζομαι ότι αυτός ο άνθρωπος θα έχει πλέον μετανοήσει που έχει οδηγήσει μόνο με τη φωνή του τόσους ανθρώπους στην αυτοκτονία, αλλά σε περίπτωση που δεν το γνωρίζει, η ΕΕΕΑ είναι εδώ να θυμίζει στους ανθρώπους τα λάθη τους (το αν θα τα συγχωρέσει είναι άλλη υπόθεση). Εκτός από τη φωνή του κ. Αλκη, την ημέρα αυτή παρατηρούνται και άλλα φαινόμενα που, σύμφωνα με το γιατρό της ΕΕΕΑ, έχουν γίνει αφορμή να πλουτίσει ο ιατρικός σύλλογος.

1) Υπάρχει ένας ψυχαναγκασμός στο θέμα “χαρά”, “χαίρομαι”, “διασκεδάζω” κλπ. Όχι ρε παιδιά, εγώ δε χαίρομαι επειδή είναι Απόκριες δηλαδή. Γιατί να χαρώ; Επειδή είδα τρεις κακομοίρηδες, ντυμένους κλώνοι-χάλια να παρελαύνουν μπροστά από το δήμαρχο και τον υπουργό; Άλλο και τούτο πάλι!!!

2) Υπάρχει μια πλήρης έλλειψη αισθητικής γύρω μας (μπορεί κι εντός μας, δεν ξέρω). Αυτό το λέω με αφορμή ένα καρναβάλι που είδαμε στην τηλεόραση εμείς η ΕΕΕΑ, το οποίο έγινε στο Μοσχάτο νομίζω, και στο οποίο παρατηρήσαμε ότι όταν ζούμαρε η κάμερα, από πίσω από τους καρναβαλιασμένους φαινόντουσαν κάτι γιαπιά με απλωμένες κυλότες, κεραίες κλπ τα οποία αποτελούσαν ένα φοβερά τρομακτικό θέαμα ΚΕΦΙ ΚΕΦΙ ΚΕΦΙ. Ολοι δε οι μασκαράδες είναι λιποβαρείς, οπισθοβαρείς και με έντονα τα σημάδια του συνδρόμου της κατοχής: (Ταίζω το παιδί ψωμί).

3) Δεν υπάρχει τρία.

4) Ρε σείς ούτε τέσσερα υπάρχει αλλά όσο πατάω enter μου βγάζει συνέχεια αύξοντα αριθμό λες και είμαι στο ΙΚΑ!

Εντάξει τώρα διορθώθηκε.

Προχωράμε λοιπόν στην Καθαρά Δευτέρα. Καλά, εδώ μιλάμε είναι να μη βγεις από το σπίτι σου καθόλου, να μην ανοίγεις παράθυρα, να μη σηκώνεις τηλέφωνα, η τηλεόραση απαγορεύεται ρητώς (το ξέρουμε το ποίημα: η οικογένεια Κονιτοπουλαίων είναι σε ένα λόφο και τραγουδάει κι από πίσω είναι 3 κακόμοιρα πιτσιρίκια που πετάνε αετό), κάτσε και μέτρα τις ώρες μέχρι να πας δουλειά. Κανένα παιδί δεν πετάει ουσιαστικά αετό, μόνο κάτι γερασμένοι γονείς με τσιγάρο, που αδιάφορα κλωτσάνε τα κουρέλια του αετού που έχουν μπλεχτεί στα πόδια τους.

Πολλοί κακομοίρηδες λοιπόν υπάρχουν, οι οποίοι παίρνουν τα παιδάκια τους και τη γυναικούλα τους και στριμώχνονται σε ένα αμάξι, αποφασισμένοι να διασκεδάσουν ή να πεθάνουν (εμείς φυσικά προτείνουμε το δεύτερο) για να πάνε να πετάξουν λέει αετό, που τον προμηθεύτηκαν από το περίπτερο της γειτονιάς τους. Η συγκεκριμένη ημέρα αποτελεί αφορμή εθνικής συμφιλίωσης πατέρα και γιου με απώτερο σκοπό να πετάξει ο γέρος τον αετό ΑΕΚ η ΟΣΦΠ και ο γιος να τρέχει από πίσω βλέποντας και τρώγοντας λαγάνες. Παράλληλα, έχουν απλώσει επί του λόφου (Βεϊκου ή Φιλοπάππου) κάτι καρώ κόκκινα τραπεζομάντηλα στα οποία δε μπορώ να μην αναφερθώ: σίχαμα!

Μαζεύεται λοιπόν η οικογένεια με θρησκευτική ευλάβεια γύρω από την απόλυτη υποβάθμιση, η οποία δεν είναι μόνο οπτική αλλά και ουσίας. Αυτά τα αηδιαστικά νηστήσιμα (προπαντώς) εδέσματα τα οποία μασουλάνε με αναίδεια αυτοί και τα παιδιά τους, δεν είναι παρά πάμφθηνες κονσέρβες ροζέ ταραμά, θαλασσινών και άλλων τέτοιων φρικτών. Κατά τη διάρκεια της μάσας, οι πιο πονηροί έχουν φροντίσει να στείλουν το γιο να φυλάει τον αετό, που ποτέ δεν πέταξε ο ίδιος, λέγοντας: “Μπράβο Γιωργάκη, κράτα τον εκεί μη σου φύγει μπας και κοιμηθεί και η γιαγιά“. Και η μέρα τελειώνει με όλους αυτούς τσακωμένους μεταξύ τους, με τα μούτρα κάτω, να στριμώχνουν το μικρό τους Yugo στους δρόμους μαζί με πολλούς άλλους.

Για το σούρουπο της Κ. Δευτέρας δε θα μιλήσω, ούτε για το βράδυ γιατί μούρχονται δάκρυα στα μάτια. Η Κ. Δευτέρα όμως είναι μια καλή εισαγωγή για το Πάσχα, στο οποίο θα αναφερθούμε μετά (πολύ μετά δηλαδή, προλαβαίνετε να κάνετε ένα μπανάκι).

Y.Γ.1 Προσοχή: τα παραπάνω είναι απλώς highlights και δεν αναφέρονται εκτενώς σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες του συγκεκριμένο διημέρου και αυτό γιατί:

1) βαριέμαι να αναφερθώ και

2) βαριέστε να διαβάζετε, σας ξέρουμε.

Υ.Γ.2 Μια καλή συμβουλή. Πηγαίνετε σινεμά εκείνες τις ημέρες (τις δύσκολες). Τρομερή, δοκιμασμένη ψυχοθεραπεία. Προσοχή, όχι από το πρωί, έχει αντίθετα αποτελέσματα.

* Να πάτε σελίδα Κονιτόπουλους με έντονο το στοιχείο του “γιαυτό σου λέω στοπ, μη, α!α!α!”